ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΜΕΛΙ ''ΛΗΘΑΙΟΝ'' . ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΘΕΜΑΤΑ....ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ - ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΑΣ - ΤΙΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΣΑΣ ΣΤΟ --//-- meli.li8aion@hotmail.com τηλ.6936804606

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΑΚΑΠΝΟΝ ΜΕΛΙ??

08.JPGΑκάπνιστο ή άκαπνον μέλι, καλείται εκείνο το μέλι που δεν έχει καπνιστεί. Με άλλα λόγια, κατά την διάρκεια του τρύγου, δεν χρησιμοποιήθηκε καπνός, προκειμένου το σμήνος να ηρεμήσει για να γίνει αφαίρεση εκείνων των κηρηθρών με το ζηλευτό μέλι τους.
Ιστορικά, η πρώτη αναφορά γίνεται από τον Στράβωνα στα Γεωγραφικά του χωρίς, όμως, να παρέχει τις ανάλογες λεπτομέρειες. Έπειτα, ο Πλίνιος στη Φυσική του Ιστορία, μιλά για το άκαπνον μέλι, το οποίο και το θεωρεί άριστον.
Τη δεκαετία του ΄20 (1927), ο Βασίλειος Φάβης με άρθρο του που είχε τίτλο “Ακάπνιστο μέλι”, διατύπωνε μια αλλιώτικη άποψη. Συγκεκριμένα, από αρχαίους και Βυζαντινούς συγγραφείς, δεν γίνεται λόγος για ακάπνιστο κατά τον τρύγο μέλι, αλλά για εκείνο που δεν έχει θερμανθεί στην πυρά και λόγω αυτής της θέρμανσης, κατά κάποιον τρόπο έχει καπνιστεί. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει, μετά από έρευνα ορισμένων ονομάτων που έδιναν σε κάποιες κατηγορίες μελιού, αλλά και λαογραφικών καταγραφών. Έτσι, κατά τον Φάβη, η μεγάλη ποσότητα μελιού που προοριζόταν για τον έμπορο, αποχωριζόταν από τις κηρήθρες με σύνθλιψη από τα χέρια και επειδή το μείγμα περιείχε ακαθαρσίες από το γόνο και νεκρές μέλισσες, τοποθετούνταν πάνω σε φωτιά. Τότε , προέκυπτε ένα εξευμενισμένο διαυγές μέλι που γινόταν περισσότερο εμπορεύσιμο.
Αρκετοί στην πορεία, όπως ο Φαίδων Κουκουλές, πείθονται από τα επιχειρήματα του Φάβη, κάνοντας τη θέση αυτή γνωστή και στο εξωτερικό.

Ωστόσο, η πρακτική παραλαβής του μελιού από τις κηρήθρες που αναφέρει ο Φάβης, δεν έχαιρε καθολικής εφαρμογής σε όλη την Ελλάδα. Με άλλα λόγια, σε πολλές περιοχές, το ξεμέλιασμα των κηρηθρών τόσο για εμπορικούς σκοπούς όσο και για ιδίαν χρήση, διενεργούνταν με διαφορετικούς μεθόδους και χωρίς την χρήση θέρμανσης του μελιού.

Πρόσφατες έρευνες έχουν αποδείξει την επίδραση του καπνού, κατά τον τρύγο, στα πτητικά χαρακτηριστικά του μελιού. Μια επίδραση που επηρεάζει αρνητικά το άρωμά του, την ποιότητά του. Αυτό βέβαια είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιμετωπιστεί στη σημερινή άσκηση της μελισσοκομίας. Μήπως, όμως, οι αρχαίοι Αθηναίοι το είχαν καταφέρει;

Στην αρχαία Αθήνα χρησιμοποιούνταν η γνωστή μονόστομη οριζόντια πήλινη κυψέλη. Ένας τύπος που ακόμη και στη σύγχρονη αναπαράσταση του τρύγου της, είναι αδύνατον να μην γίνει χρήση του καπνού. Ενώ, λόγω της κατασκευής της, αφού διέθετε μόνο μία είσοδο, ο καπνός επηρέαζε εξαιρετικά το παραγόμενο μέλι.
Αλλά, η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στην επιφάνεια μαζί με τις πήλινες κυψέλες και έναν μεγάλο αριθμό δακτυλίων που όπως αποδείχθηκε στην πορεία, αποτελούσαν προεκτήματά τους. Συγκεκριμένα, η αύξηση μήκους που πρόσδιδαν στο κυρίως σώμα, έδιναν την ευκαιρία στις μέλισσες να κτίσουν επιπλέον δύο έως τρεις κηρήθρες. Βέβαια, αυτό επιτυγχάνονταν μόνο στην περίπτωση που και υπόλοιπες ήταν κτισμένες παράλληλα με το στόμιο της κυψέλης.

Αυτό σημαίνει ότι οι αρχαίοι μελισσοκόμοι της Αττικής, κατείχαν εκείνη την εξειδικευμένη γνώση, ώστε να προτρέπουν τις μέλισσές τους να κτίζουν κηρήθρες παράλληλα ως προς το στόμιο. Ίσως, με την χρήση τεμαχίων κηρήθρας πριν την τοποθέτηση του σμήνους.
Ήταν, λοιπόν μια συνειδητή επιλογή, προκειμένου να τρυγήσουν αυτές, χωρίς καπνό σε αντίθεση με την κυρίως κυψέλη.

Με τον τρόπο αυτό, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια νέα εξαιρετική ποιότητα του φημισμένου τους μελιού, χωρίς την αλλοίωση που επιφέρουν ουσίες από τον καπνό. Ενώ, το παραγόμενο αυτό μέλι, πιθανότατα, θα έχαιρε υψηλότερης τιμής από την ήδη υψηλή τιμή που πωλούνταν στις αγορές της εποχής.
Στη σημερινή εποχή, γράφεται, αλλά και προτείνεται στα εκπαιδευτικά σεμινάρια που διοργανώνονται για τους μελισσοκόμους, η περιορισμένη χρήση καπνού κατά τον τρύγο των κυψελών. Ωστόσο, δεν είναι ανέφικτο να επιτευχθεί η γνώση των αρχαίων προγόνων μας, αρκεί να υπάρχει θέληση.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...